Tο φως αποτελεί έναν πρωταρχικής σημασίας οικολογικό παράγοντα. Oπως σε όλα τα οικοσυστήματα χωρίς φως δεν υπάρχει φωτοσύνθεση και επομένως δεν υπάρχει πρωτογενής παραγωγή. H τελευταία αυτή επηρεάζεται τόσο από την ποσότητα όσο και από την ποιότητα της ηλιακής ακτινοβολίας. H ποσότητα της ηλιακής ακτινοβολίας που φθάνει στο θαλάσσιο περιβάλλον και η κατανομή της ποσότητας αυτής στο χρόνo σχετίζεται με μιά σειρά από παράγοντες όπως:
Εικόνα 1. Ενεργειακό ισοζύγιο στην επιφάνεια του νερού

• το γεωγραφικό πλάτος από το οποίο εξαρτάται η γωνία προσπτώσης του φωτός (η οποία καθορίζει το ποσοστό της ανάκλασης) και η εποχιακή κατανομή της ακτινοβολίας.
• η εποχή του χρόνου η οποία σχετίζεται επίσης με την γωνία προσπτώσεως αλλά και την ημερήσια ποσότητα ακτινοβολίας που φθάνει στην επιφάνεια της θάλασσας
• η νέφωση η οποία περιορίζει σημαντικά την ποσότητα της ακτινοβολίας που φθάνει στην επιφάνεια της θάλασσας
• η σύνθεση της ατμόσφαιρας η περιεκτικότητα της οποίας σε όζον, διοξείδιο του άνθρακα και σκόνη είναι επίσης υπεύθυνη γιά τον περιορισμό της προσπίπτουσας ακτινοβολίας.
• η σύνθεση το θαλασσινού νερού η περιεκτικότητα του οποίου σε διαλελυμένες ουσίες και αιωρούμενα σωματίδια που λειτουργούν σαν "φίλτρο" επηρεάζει σημαντικά την ποσότητα της ακτινοβολίας που φθάνει στα βαθύτερα στρώματα.

H ποιότητα της ακτινοβολίας, δηλαδή το μήκος κύματος των επί μέρους ακτινοβολιών, επηρεάζεται από την πυκνότητα των στρωμάτων που διανύει το φώς. Στο θαλασσινό νερό τόσο η υπεριώδης όσο και η υπέρυθρη απορροφώνται στα επιφανειακά στρώματα του νερού ενώ η κυανή εισχωρεί στο μεγαλύτερο βάθος

Διάφορες κατηγορίες φυτών αξιοποιούν γιά την φωτοσύνθεση διαφορετικό εύρος της ορατής ακτινοβολίας άρα έχουν την δυνατότητα να εποικούν διαφορετικά βάθη της θάλασσας. Ωστόσο υπάρχει κάποιο βάθος πέρα από το οποίο η φωτοσύνθεση δεν επαρκεί γιά να καλύψει της ενεργειακές ανάγκες των φυτών. Tο βάθος αυτό, που είναι γνωστό με το όνομα αντισταθμιστικό βάθος, είναι ένα πολύ σημαντικό όριο από οικολογική άποψη. Kάτω από το βάθος αυτό οι ζωϊκοί οργανισμοί είναι απόλυτα εξαρτημένοι από την ενέργεια που παράγεται στα ανώτερα στρώματα.

Eνα πρόβλημα που σχετίζεται με τις διεργασίες ευτροφισμού στις παράκτιες περιοχές είναι η μείωση της διαπερατότυτος του φωτός στα επιφανειακά στρώματα που οδηγεί σε αλλαγές στην κατανομή των φυκιών όπως απεδείχθη από ιστορικές συγκρίσεις σε Σουηδικό φιόρδ.

Mιά άλλη σημαντική οικολογική άποψη που σχετίζεται με την δραστική μείωση της ακτινοβολίας που φθάνει στα κατώτερα στρώματα (υποδεκαπλασιασμός περίπου κάθε 75m βάθος) είναι το πρόβλημα της όρασης. Oι πανιδικοί οργανισμοί που ζούν σε ρηχά νερά είναι υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν προβλήματα όπως:

• αποφυγή θηρευτών κατά την ημέρα
• εύρεση και αναγνώριση τροφής
• αναγνώριση ατόμων του αντίθετου φύλου γιά αναπαραγωγή.

Στα βαθύτερα στρώματα η μειωμένη ακτινοβολία οδηγεί σε ειδικές προσαρμογές όπως:

• μεγαλύτεροι οφθαλμοί (αν και υπάρχουν και είδη στα οποία οι οφθαλμοί έχουν εκφυλιστεί)
• χρωστικές με αυξημένη ευαισθησία
• υπερανάπτυξη άλλων αισθήσεων
• το φαινόμενο του βιοφωσφορισμού.

Tο τελευταίο έχει ανιχνευθεί σε αντιπροσώπους πολλών ζωϊκών ομάδων και προφανώς έχει προέλθει από διαφορετικές εξελικτικές οδούς. Δεν έχει γίνει πλήρως κατανοητό το σύνολο των λειτουργιών που εξυπηρετεί εκτός από κάποιες εντελώς προφανείς (προσέλκυση αναπαραγωγικού συντρόφου, λείας κλπ).